Het ontbreken van een handdruk

Als ik eerlijk ben, dan vind ik het maar niets dat wij in deze tijd geen handen meer kunnen geven. Het klinkt wat cliché, maar toch vind ik het een essentieel onderdeel van ontmoeting en verbinding.

Denk alleen al aan het ‘rondje handen geven’ op verjaardagen. Alhoewel het voor onze buitenlandse vrienden een wonderlijke traditie blijft, vinden wij het als Hollandse kaaskoppen doodgewoon om iedereen te gaan feliciteren met de buurman. En als je eindelijk bent aangekomen bij je tante Trijntje zie je de bui al hangen. Naast een kleffe hand trekt ze zich naar je toe en krijg je 3 smakzoenen.

Lang leve de 1,5 meter samenleving.

Maar toch kan ik er maar niet aan wennen. Zowel privé als zakelijk gezien; als sociale wezens zijn wij gericht op relaties. Ook zegt een fysieke handdruk zoveel over iemands non-verbale communicatie. Wat betreft onze sollicitatiegesprekken ben ik blij dat we langzaamaan weer wat meer naar de live ontmoetingen gaan: ik hecht veel waarde aan fysieke ontmoetingen. Ik wil graag zien hoe een kandidaat zich profileert. ‘You only get one chance to make a first impression.’

We hebben verschillende soorten handdrukken: een klamme hand, een slappe hand of de meest vreselijke handdruk is de ‘bottenkraker-handdruk’. Een handdruk hoort een teken te zijn van begroeting, vriendelijkheid en respect. Dus, mannen – ja helaas zijn het meestal mannen – oefen even op de deurklink. De deurklink is de stevigheid die voldoende is en niet een vertoning van hardhandige lompheid. Er wordt onbewust veel gecommuniceerd via die handdruk, alleen wordt dit nooit uitgesproken.
Weet jij hoe jouw handdruk wordt ervaren en geïnterpreteerd? Oefen eens met vrienden of familieleden in het geven van een ‘neutrale’ handdruk voor je een gesprek aangaat. Zorg ervoor dat je handdruk vertrouwen wekt, kracht en enthousiasme uitstralen. Want dat is wat je wilt in je sollicitatiegesprek, toch?

Ach. We leven nu in de 1,5 m samenleving. Dus voorlopig zullen we het zonder handen geven moeten stellen. Dit blijft wat ongemakkelijk voor mij, meestal is de eerste begroeting nu verpakt met zinnetjes over het feit dat we helaas geen handen kunnen geven. Tjah. Dan kijken we elkaar maar even goed in de ogen en lachen we vriendelijk naar elkaar om vervolgens onder het genot van een kop koffie het sollicitatiegesprek te beginnen. In ieder geval is alles beter dan kandidaten spreken via de webcam.

Onze Minister President had het over het ‘nieuwe normaal’. Is het een idee om het ‘nieuwe normaal’ niet ‘normaal’ te gaan vinden? Zullen we er gewoon niet aan gaan wennen?

Kort leve de 1,5 m. samenleving. Alsjeblieft, laten we het hopen!

Terug naar het overzicht